Sinds april 2022 heeft de gemeente Kalmthout een nieuwe brandtoren. De slanke constructie ziet op haar hoogste punt 42 m boven het natuurgebied uit en combineert brandcontrole met communicatie en recreatie. De impact op de omgeving moest zo gering mogelijk zijn. Om het totaal volume aan staal binnen de perken te houden werd de constructie stijver en dus stabieler gemaakt door vier poten aan de basis toe te voegen.

De toren is verder samengesteld uit drie vakwerken die zijn opgebouwd uit driehoeken van zes meter hoog. Door deze segmenten op een regelmatige manier ten opzichte van elkaar te verdraaien ontstaat een dynamisch effect waardoor het silhouet van de toren vanuit elke hoek een ander beeld laat zien. Voor de staalstructuur werd bijzondere aandacht besteed aan de staalknopen waar telkens 6 geboute kokers en walsprofielen in één punt moeten uitkomen. Teneinde de stalen trap zonder kolommen uit te voeren werd besloten hem in de constructie te hangen.

La coiffe de la Tour de la Famenne, inutilisée depuis 1970, a été démontée totalement, ne laissant que le fut en béton. Elle a été restaurée au sol avant d’être replacée au sommet. Elle comprend désormais 3 niveaux, dont le supérieur pour un restaurant avec un plancher tournant.

La coiffe est composée de 2 parties distinctes : la structure de bardage et les planchers, en acier galvanisé S235JR, et les bardages eux-mêmes, composés de 21 différents modèles de cassettes en tôles d’aluminium perforées EN AW 5005. Ces derniers fonctionnent à la fois comme une double peau, ce qui offre une transparence générale, ainsi que comme garde-corps, une mesure de sécurité nécessaire.

Concrètement, la structure a été assemblée en premier lieu. On y a ensuite posé les cassettes en aluminium du bardage, dans un ordre bien précis. Il a ensuite fallu réaliser les structures des différents plateaux au sol, avant de les imbriquer dans la structure.

Depuis plusieurs mois, la commune de Kalmthout dispose d’une nouvelle tour d’incendie. L’impact sur l’environnement devait être aussi minime que possible. Le défi consistait à construire, avec un budget limité, une tour de 42 m de haut à la fois mince et robuste, capable de remplir toutes les fonctions. Pour limiter le volume total d’acier, la structure a été rendue plus rigide et donc plus stable en ajoutant quatre pieds à la base.

Par ailleurs, la tour est composée de trois supports constitués de triangles de six mètres de haut. En tournant of tordant ces segments de façon régulière les uns par rapport aux autres, on crée un effet dynamique dans lequel la silhouette de la tour présente une image différente sous chaque angle. Pour la structure en acier, une attention particulière a été accordée aux noeuds d’acier où 6 tubes boulonnés et des laminés devaient se rejoindre en un seul point. Afin de pouvoir réaliser l’escalier en acier sans colonnes, il a été décidé de le suspendre à l’intérieur de la structure.

De provincie Antwerpen investeerde op Campus Vesta in Ranst in een gloednieuwe oefeninstallatie voor zware industriële brandbestrijding.

Het paradepaardje van het oefencomplex is het procesgebouw, een flexibele driedimensionale kubus in staal van 18m hoog en een stramienmaat van 7,2m waar op diverse plaatsen en verdiepingen een brandhaard kan worden geënsceneerd en waarvoor dus verschillende oefenscenario’s kunnen worden uitgewerkt. Het procesgebouw is toegankelijk via 2 trappen: een brandveilige betonnen brandkern en een open stalen trappentoren.

Al het constructiestaal is uitgevoerd in staalkwaliteit S355. Alle vloerliggers, met uitzondering van de liggers die deel uitmaken van de stabiliteitsverbanden, zijn ook gedilateerd ten opzichte van de kolommen om thermisch uitzetten mogelijk te maken. Om rechtstreeks contact tussen vlammen en constructie te verhinderen werden de kritieke kolommen en vloeren bekleed met 320m2 beschermingspanelen in cortenstaal.

Een tearoom aan de rand van de Zoete Waters in Oud-Heverlee, die dateerde uit de jaren 50, kreeg een tweede leven als wellness en luxueuze (vakantie)woning. Het bestaande volume is opgetopt met stalen portieken en houten timmerwerk, waarna het geheel bekleed is met weervast staal (‘corten‘) om het een homogene aanblik te geven en alle onderdelen van de woning visueel aan elkaar te koppelen.
De woonruimte op de verdieping richt zich naar de vijvers en sluit aan de achterzijde aan op een groot dakterras met zicht op het Dijlelandschap. Ter hoogte van de slaapkamers is een specifiek perforatiepatroon geïntegreerd in de staalbekleding: enerzijds om de lichtinval te verzekeren zonder de privacy te hypothekeren, anderzijds om de volumetrie te versterken. Aan de zijkant van het volume is een foto van een berkenbos uitgelaserd, waarachter de ventilatievoorzieningen verstopt zijn.

Met de overkapping kreeg het station van Oostende zijn definitieve bekroning. Bijna zeven jaar lang werd aan de herinrichting en reconversie van de site gewerkt.
Het project omvatte de herinrichting van het tramstation en de parkeerruimtes, de restauratie van het historisch stationsgebouw, de aanleg van een serie nieuwe perrons, de vervanging van de verouderde spoorperronluifels door een overkapping van zowel de spoor-, tram- en busperrons en de ondergrondse fietsenstallingen.
De architecten hebben getracht de oorspronkelijke grandeur van de perronoverkapping terug op te roepen door het ontwerp van een 11 m hoge translucente perronkap in kleuren die verwijzen naar de zee – blauw, groen, geel en wit. Dankzij het gefilterd licht- en kleurenspel onder de overkapping zorgen deze platen voor een aangename, warme sfeer.